Licznik odwiedzin od 1.01.2010

Dzisiaj101
Wczoraj101
Tygodniowo722
Miesięcznie2572
Wszystkie268708
Home Historia Historia RKJM w XVII w.
Historia RKJM w XVII wieku PDF Drukuj Email
Wpisany przez Administrator   
piątek, 08 sierpnia 2008 23:32
Władysław IV interesował się wojskowością w każdym jej aspekcie, dużo podróżował po Europie, uważnie obserwując poczynania wielkich wodzów swojej epoki. I tak na przykład w 1625 r.odwiedził obóz hiszpana Ambrogio Spinoli, oblegającego Bredę, gdzie obserwował sposoby szybkiego wznoszenia fortyfikacji polowych i straszne skutki systematycznie prowadzonego ognia muszkietów i artylerii. Będąc pod wrażeniem skutków systematycznego ognia muszkietów, szczególną uwagę poświęcił muszkieterom. W 1633 r. wprowadzono do polski na stałe niemiecki typ, zbrojnej w piki i muszkiety, piechoty łącznie z właściwą jej organizacją, cudzoziemskimi dowódcami i niemiecką komendą. Szeregi piechoty wypełniali polscy „gemajni" werbowani spośród chłopów i plebsu miejskiego, przeważnie Wielkopolski i Mazowsza. Jednostką organizacyjną i taktyczną nowej piechoty stały się regiment, freikompania, czasami szwadron. Kompania liczyć miała 90-120 ludzi, w praktyce bywało różnie - od 50 do 180. Regimenty były jeszcze bardziej różnorodne, liczyły od 4 do 12 kompanii. Do boju ustawiał się regiment w 6 szeregach z pikinierami (1/3 stanu) w środku i muszkieterami po bokach. Odmiennie niż w szwedzkich szwadronach przed pikinierami ustawiały się dodatkowo dwa szeregi muszkieterskie. Było to więc, zmodyfikowane przez Wallensteina, hiszpańskie „tercio". Oprócz tego szykowano się w sposób, przypominający klasyczne „tercio" z pikinierami w środku i czterema „rękawami" na rogach oraz w linie z 6 szeregów z pikinierami i muszkieterami pomieszanymi na przemian. Ogień prowadzono z kontrmarszem. Znano również prowadzenie ognia ciągłego.

Polski regiment był sprawniejszy niż szwedzki szwadron, który był taktycznie słabszy i nie mógł dzałać samodzielnie a tylko w składzie brygady. Nowa piechota wyposażona była w broń jednolitą, pochodzącą z cekhauzów królewskich. Stamtąd pobierano hełmy, zbroje pikinierskie, piki, muszkiety i amunicje. Wprowadzono również dla tej piechoty nowy system zaciągu - całymi kompaniami i regimentami równocześnie. Taki system zaciągu nazwano później „cudzoziemskim autoramentem". Wzorem zachodu dyscyplina w regimentach była surowa. Żołnierze składali przysięgę na imię króla. Wydane przez Władysława i oparte na szwedzkim wzorze Artykuły o wojsku cudzoziemskiemu spisane uporządkowały sprawy dyscypliny. Podobnie jak muszkieterzy zorganizowana była dragonia i rajtaria.

Bibliografia:

Prof. Krzysztof Komorowski, Dyrektor Wojskowego Biura Badań Historycznych, Warszawa 2009

Górski Konstanty, Historia artylerii polskiej, Warszawa 1902;

Nowak Tadeusz, Wimmer Jan, Historia oręża polskiego 963-1795, Warszawa 1981;

Spieralski Zdzisław, Wimmer Jan, Polska sztuka wojenna 1563-1647, Warszawa 1961;

Wimmer Jan, Historia piechoty polskiej do roku 1864, Warszawa 1978;

Zarys dziejów wojskowości polskiej do 1864, tom I do roku 1648, Warszawa 1965.

Zmieniony: niedziela, 27 grudnia 2009 20:01