Kiedy w XVI wieku popularność zyskały męskie rajtuzy, kobiety zaczęły przecinać je w pół, tworząc pierwsze pończochy. Z początku dominowały głównie wełniane pończochy, jednak gdy królowa Elżbieta pierwszy raz zobaczyła ręcznie tkane czarne pończochy z jedwabiu, natychmiast zyskały one jej sympatię i to do tego stopnia, że już nigdy nie włożyła wełnianych.

Sposobem na utrzymanie pończochy we właściwym miejscu okazały się podwiązki. Na początku były to wiązane wokół uda tasiemki, z czasem jednak jedwabne wstążeczki ozdabiane koralikami, koronkami lub nawet  haftowane złotymi nićmi. W zależności od panującej mody podwiązki bywały zawiązywane na kokardę lub spinane sprzączkami albo klamerkami, które nieraz były bogato zdobione szlachetnymi kamieniami.